Beschrijving van Een huis voor Tessa

Tessa is een vrolijke meid die goed kan leren. Marian, een van de meisjes uit haar klas, is jaloers op Tessa's mooie cijfers en bedenkt daarom een gemeen plannetje. Ze begint een barbieclub waar iedereen, die een echte barbie heeft, lid van mag worden. Tessa heeft geen echte barbie, en ze weet zeker dat ze die ook niet krijgt, want dat kan haar moeder niet betalen!

Op een middag wordt Tessa, die uit Armenië komt, gepest door een groepje meiden. Een oude meneer neemt het voor haar op. Hij is getrouwd met de dame van de drogisterij, ontdekt Tessa. Daar gaat Tessa na schooltijd vaak even heen, om zeepjes te kijken en lekkere luchtjes op te snuiven.

De oude meneer, 'Opa Timmer', laat aan Tessa het barbiehuis zien dat hij voor zijn zieke kleindochter Lineke maakt. Lineke ligt in het ziekenhuis en Tessa gaat met opa Timmer bij haar op bezoek. Lineke en Tessa worden goede vriendinnen.

Lineke vertelt aan Tessa wie Jezus is, de Man op het schilderij, die kinderen zegent en zieke mensen geneest. Tessa hoort Linekes verhalen graag. Ze mist haar eigen vader en is nieuwsgierig of er voor haar ook een plaatsje is in het Vaderhuis, waar Lineke het over heeft. Zou Tessa durven vragen, of zij daar ook naar binnen mag...?

Tessa's moeder krijgt een baan. Tessa vraagt meteen een 'echte' barbie van Sinterklaas, zodat ze ook lid kan worden van de barbieclub in haar klas.

Maar Marian wil nog steeds niet dat Tessa lid wordt, ook al heeft ze nu wél een echte barbie. Als Tessa dát hoort, wordt ze vreselijk boos waardoor ze een fikse ruzie met Marian krijgt. Gelukkig bedenkt Marians vader, die van de ruzie hoort, een leuk plannetje, waardoor alles toch nog goed komt!

Lees hier een stukje van Gerda over dit boek...

Stukje van Gerda

Het verhaal van Tessa berust gedeeltelijk op waarheid. Tessa zelf is gewoon een verzonnen persoon. Ik was vroeger gek op poppen en barbies! (Trouwens nog steeds) In de tijd dat ik een jaar of tien was, kwamen die barbiepoppen net in de mode. Geregeld stond ik dan, net als Tessa, voor de etalages van de speelgoedwinkels naar de verschillende poppen te kijken. Ik ben op 20 november jarig en zo rond die tijd zijn de etalages helemaal ingericht voor Sinterklaas.

Dus hoopte ik, dat ik én voor mijn verjaardag én voor Sinterklaas een barbiepop kreeg. Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Ik kreeg gewoon één barbiepop, een pop met een blonde paardenstaart en stijve benen. Ik was er dolblij mee. Van houten kisten en allerlei materiaal bouwde ik een huis voor haar. Een jaar later, toen ik 12 jaar werd, lag ik tijdens mijn verjaardag in het ziekenhuis. Ik was net geopereerd aan een blindedarmontsteking. Ik denk dat mijn moeder toen een beetje medelijden met mij had, want die keer kreeg ik én een Skipper, met beweegbare knieën, dat was iets nieuws, én een Ken, ook met knieën die konden 'knikken'! Dolblij was ik! Ik heb ze nog steeds!

Tessa houdt ook van barbiepoppen. Wat dat betreft lijkt ze wel op mij. Wij hadden vroeger in mijn klas ook een barbieclubje, met een stuk of acht kinderen. Ik was de secretaresse!(Ha ha!) Maar sommige meisjes die ook lid wilden worden van dat clubje, mochten niet meedoen, omdat ze zogenaamd geen 'échte' barbiepop hadden. Dat was onzin, want er waren er meer in die club die geen 'echte' barbiepop hadden. De ware reden was dat sommige die meisjes er gewoon niet bij wilden hebben. Ik heb een groot rechtvaardigheidsgevoel en dat die meisjes werden buitengesloten, was te veel voor mij. Ik heb mijn 'functie' van secretaresse neergelegd en ik ben opgestapt!!! (ha, ha) Het leuke van verhalen schrijven is, dat je de dingen ánders kunt laten aflopen.

Tessa hoort van opa Timmer en Lineke over Jezus. Als ze gaat beseffen dat God van haar houdt, geeft dat Tessa een warm gevoel. Dat gevoel wordt nog sterker als ze begrijpt, dat Jezus is gestorven aan het kruis om voor zondige mensen de weg tot God vrij te maken. Ze is diep onder de indruk dat Jezus óók voor haar is gestorven, zodat zij naar het Vaderhuis kan. Hoe groot moet Zijn liefde voor haar dan wel niet zijn?

Datzelfde heb ik als kind ook ervaren. Anders dan Tessa ben ik christelijk opgevoed en ik ging ook naar een christelijke school. Ik hoorde dagelijks Bijbelverhalen. Toch hoort de persoonlijke ontdekking van Gods liefde voor mij en de verwondering over het sterven van Jezus, ook voor mij, tot een van mijn dierbaarste herinneringen aan die lagere schooljaren.

Ik zou heel graag willen dat elk meisje en elke jongen al jong ontdekken mag, dat God van hem of haar houdt. Dat is zo fantastisch! Het boek 'Een huis voor Tessa' heb ik waarschijnlijk ook daarom geschreven.

Terug naar de beschrijving...

"Tessa, wáár ben je geweest?"
"Nergens!"
Mevrouw Salomons pakt Tessa bij haar kin vast en kijkt haar streng aan. "Om van onze flat bij jouw school te komen duurt vijf minuten, misschien tien, maar geen uur.""Ik ben nergens geweest."
"Wat heb je dan al die tijd gedaan?"
Tessa haalt haar schouders op. "We zijn met de meisjes van mijn klas naar de speelgoedwinkel in het winkelcentrum geweest."
"Wat doen?" vraagt haar moeder verbaasd.
"We hebben gekeken naar de etalage."
Mevrouw Salomons trekt haar wenkbrauwen verbaasd op.
"Ja, ze hebben er allemaal spullen ingezet voor sinterklaas. Omdat er ook barbiepoppen te zien zijn, zijn we daar met alle meisjes samen naar gaan kijken."Tessa's moeder schudt haar hoofd. "Krijgen we dat gedoe nú al weer? Sinterklaas! Het is nog maar oktober!"
"Er staan hele leuke barbiepoppen! Het stelt een trouwerij voor." Tessa slaakt een diepe zucht. "Ze hebben allemaal van die prachtige jurken aan, mam. Echte feestjurken, met glitter en bont en handschoentjes! En de mannen dragen kostuums!" Tessa's donkerbruine ogen beginnen warm te stralen als ze denkt aan de schitterend aangeklede poppen.
"Tessa," waarschuwt mevrouw Salomons, "begin niet net als vorig jaar te zeuren om cadeautjes! Maak jezelf nu niet dol door al dat leuke speelgoed."
"Dat doe ik echt niet, mama. Maar wij krijgen toch zeker ook een cadeau? Nou, dan mag ik best dromen over wat ik zal kiezen."
"Nee, dat mag je niet!" Mevrouw Salomons loopt met driftige passen naar de keuken.
Tessa kijkt haar moeder beduusd na. "We krijgen toch wel wat?"
Mevrouw Salomons antwoordt niet.
Met een bang gevoel in haar hart loopt Tessa naar de keuken. "Krijgen we helemaal niets, dit jaar?"

Pagina 38

Terug...

Dan valt Tessa's oog op het schilderij dat boven het bed aan de muur hangt.
Ze ziet een meneer die een lange witte jurk draagt op een stenen muurtje zitten. Er staan allemaal kinderen om hem heen. Twee kleintjes heeft hij op schoot en sommige hangen tegen hem aan. Ze lachen allemaal en ze kijken zo blij.
Maar enkele mannen die achter het muurtje staan, kijken boos naar de kinderen en naar de vrouwen met wie ze in gesprek zijn. De vrouwen wijzen naar de man die op het muurtje zit.
Maar die man is helemaal niet boos. Zijn gezicht is juist heel vriendelijk. Je kunt duidelijk zien dat hij blij is dat de kinderen bij hem zijn. Zou hij misschien hun vader zijn?
Een, twee, drie... elf kinderen? Dat is wel wat veel, maar hij kent ze wel, dat zie je zo! De kinderen zijn ook helemaal niet bang voor hem, de kleinsten ook niet.
Tessa krijgt een vreemd gevoel in haar buik. Zó moet het zijn als je een vader hebt, denkt ze een beetje verdrietig. Dan kruip je bij hem op schoot en vertel je hem wat je op school hebt meegemaakt. Of je vertelt hem dat je niet mee mag doen met de barbieclub omdat je geen echte barbiepop hebt. Hij zou je troosten en hij zou vast zeggen dat je je er niets van aan moest trekken.
Wat een vreemd schilderij...

Pagina 75

Terug...

"Hé Marian, wacht even," roept Tessa terwijl ze snel naar het meisje toeloopt. "Is er zaterdag weer barbieclub?"
"Hoezo?"
"Nou, ik mag van mijn moeder ook lid worden van jullie clubje, en ik heb nu ook twee echte barbiepoppen, dus... Maar ik weet niet hoe laat jullie zaterdag beginnen."
Marian kijkt Tessa stuurs aan. "Komende zaterdag houden we geen club!"
"Niet? Maar Sanne zei..."
"Sanne weet het nog niet, maar het gaat niet door omdat Miranda's moeder weg moet," onderbreekt Marian haar vlug.
"O?" Tessa kijkt haar aandachtig aan. "Misschien mogen we het dan wel bij ons thuis houden," stelt ze voor. "Mijn moeder heeft zaterdag geen afspraken!"
"Nee!" zegt Marian beslist.
"Waarom niet?" vraagt Tessa verbaasd.
"Daarom niet."
Tessa kijkt in de boze ogen van Marian. Ze krijgt het nare gevoel dat Marian haar liever niet bij de barbieclub heeft.
"En je kunt pas lid worden na de zomervakantie, dan laten we weer nieuwe leden toe."
Marian loopt naar haar fiets die ze in een rek in het centrum heeft geklemd.
"O, dát is gemeen!" zegt Tessa terwijl ze achter Marian aan loopt. "Sanne mocht ook meteen komen toen ze jarig was geweest en een echte barbie had gekregen."
"Dat was een uitzondering," zegt Marian kattig terwijl ze zich naar Tessa omdraait, "maar dat kunnen we niet iedere keer doen."
"Iedere keer?" herhaalt Tessa boos. "Alleen ík wil nog graag lid worden van jullie club. De rest van de meisjes hoeft niet, dat weet je best!"
"En toch blijft het zo, dat hebben we samen besloten."
Tessa wordt vuurrood van boosheid. "Ik geloof er niets van!" zegt ze heftig. "Volgens mij beslis jij alles in je eentje! Sanne was blij dat ik nu ook kon komen en als jullie wat anders hadden afgesproken, dan had ze dat heus wel tegen mij gezegd."
"Ach, Sánne...!" zegt Marian neerbuigend. Ze haalt haar schouders minachtend op.
Voor Tessa weet wat ze doet, geeft ze Marian een harde klap tegen haar wang. "Gemenerik! Waag het niet om zo over Sanne te praten. Sanne is leuk en aardig, als je dat maar weet! Jij... jij... jij bent een mispunt!"
Marian kijkt Tessa met grote ogen aan. Maar toch lijkt het net alsof de klap van Tessa haar niet veel doet. "Maak je toch niet zo druk om zo'n kleinigheid," zegt ze spottend.
Dat had ze nou net niet moeten zeggen, want Tessa raakt daardoor helemaal door het dolle...

Pagina 116

Terug...